Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weggleed. Charlotte greep 't in z'n val en bekeek meteen den titel, het was „De Eeuw van het kind" van Ellen Key. Ze legde 't mooi-gebonden boek op tafel en verbaasde zich even. Dan herinnerde ze zich, Nel had die „Eeuw" uit Europa laten komen, omdat vader Hans had gevonden, dat Wies, den laatsten tijd wat al te veel verwilderde en maar s aangepakt moest worden. De aldus op te voeden Wies stond armrekkend op, dronk staande haar glas limonade leeg in eenen teug en gaf haar voornemen te kennen naar 't bediendenerf te gaan. „Mag 'k, tante Amelie? 't Is hier zoo

saai." .

„Vin-jij dat vertrouwd alleen, met al die bedienden,

nu ze al zoo groot wordt? Je weet toch zelf. ...

„O, 'k zal wel meegaan" antwoordde 't nonnaatje koel. 'Ze legde haar halfvoltooide ceintuurstrik neer, nam Wies bij de hand en met z'n tweeën verdwenen ze, snel doorloopend 'n brok bezonden tuin tot t bordes toe, binnendoor naar achteren.

Charlotte las verder. Bijen-gezoem en 't hoog-gegons van muskieten waren, naast Nelly's vredig snurken de eenige geluiden die de heete stilte verbraken^

De Klerk was, van vroeg-ochtend af, er opuit getrokken voor een schietwedstrijd op Djamboe — er was dikwijls, op hari-besaar, iets van dien aard te doen

en 't was te verwachten, dat hij vandaar belangrijk

nieuws zou meebrengen. Kolff's promotie was zekerheid nu; het bevestigende telegram uit Den Haag - een formaliteit — werd ieder uur verwacht, en er gingen geruchten, dat gelijktijdig daarmede z'n engagement met Henny Donker publiek zou worden. Al lag „GoenongDjatti" drie kwartier rijdens van de stad verwijderd,

Sluiten