Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kristallisatie was gekomen, in plotseling bewustworden vastgelegd. De Klerk was begonnen dat heele betoog glimlachend een medisch-psychologische scherpzinnigheid te noemen — hij wist dat de dokter zoowat „liefhebberde" in psychiatrie — en den raad van verlof naar Holland — jawèl, dien hadden de heeren medici altijd vooraan in den mond liggen — had hij niet eens in ernstige overweging genomen. Maar alles scheen wel samen te werken om hem er tóch toe te brengen. Daar was Nelly's nervositeit en zijn eigen voortdurende prikkelbaarheid om Amelie. Dat ze zoo openlijk hare teleurstelling te koop droeg, streed zeer zeker tegen zijn begrippen van eer en schaamte. Maar toch, vroeger was ze niet anders geweest en toen had hij wel 's hartelijk gelachen met dien nonsens en er zich maar zelden erg boos om gemaakt. Dan ook, Wies verwilderde wel wat heel erg toch. Dat was nu op zich-zelf niets — 't kind bleef er frisch en natuurlijk bij — maar er moest toch eenmaal een tijd komen dat ze zich zou te wennen krijgen aan 'n Hollandsche school en aan Hollandsche meisjesmanieren, 't Zou uitstekend dus zijn, haar alvast 'n half jaartje omgang te geven met Hollandsche kinderen van haar leeftijd. Kwam ze dan terug, 'n beetje den smaak kwijt van 't scharrelen op bedienden-erven en 't naaktloopen in den regen, dan kon meteen — ze zouden zien een ernstig en eenvoudig meisje mee te krijgen uit Holland — een begin worden gemaakt met schoolonderwijs.

Er was nog iets, al had hij er tot dusverre niet aan willen denken, dat onmogelijk langer nog te loochenen viel. Het was zijn groeiende neiging voor Charlotte. Hij had haar niets gezegd en zij vermoedde niets, maar

Sluiten