Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na een teug limonade haar klaagreden door, „dat maakt mij zoo naar, zoovaak ik er langs rij. Ik keer altijd m'n hoofd af."

„En hoe is Kolff eronder?" vroeg Charlotte om belangstelling te toonen.

„De dokter wist heelemaal niet eens, of hij al iets gehoord heeft. Er is natuurlijk onmiddellijk iemand naar „Djamboe" gestuurd .... en tegelijkertijd naar „Ajerwangi." Jelui begrijpt, ze weten met al die besprekingen .... en die overdracht — Rutgers gaat toch al later dan-ie dacht — ze weten heelemaal niet meer waar de man zit... . maar .... wat weerga .... daar is vandaag vendutie .... ja, dan was-ie er ook stellig en dan zal hij ook wel aangekomen zijn."

„Is „Ajerwangi" dichter bij dan „Djamboe"?"

„Ja, dat scheelt een heel stuk."

Uit de eetkamer werden, drie achtereen, volklankige gongslagen hoorbaar.

„Als we eens een stukje gingen eten?"

De Klerk, Nelly, William stonden op. Charlotte had niets gehoord.

„Charlie.... kom .... ga dan mee."

„Ik ben zóó moe," zei ze, haastig opstaand, met een matten glimlach, „en ik dacht even aan wat anders. Ik was vroeg-op vanmorgen en alles komt nu ook tegelijk."

„Maar dat ik kwam, was toch niet vreeselijk ?" glimlachte William.

Ze waren even alleen gebleven in de voorgalerij. Charlotte legde haar hoofd op Williams schouder. Een droge, nerveuse snik, die haar heele lichaam doorschokte, wrong zich uit haar keel. William bukte zich en kuste de even gesloten oogen.

Goenong-Djatti. 15

Sluiten