Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXI.

Onmiddellijk nadat ze den dokter had zien binnenrijden — door de kier van haar Singapore-deur had ze aanhoudend op 't welbekende felle lampeschijnsel geloerd — was Amelie op haar bloote voeten, in sarong en kabaaj en met losse haren naar buiten op de galerij geslopen, om af te luisteren, wat er daar vóór gesproken zou worden. Ze rilde. Den heelen middag had ze achter de klamboe gelegen op haar bed en de kamer, hoewel aan alle kanten in vrije verbinding met de buitenlucht, was benauwd en muf-warm geraakt. Tegen den avond was de atmosfeer aanmerkelijk afgekoeld en Amelie, koortsig en verhit van 't schreien en de opwinding had 't nu, in haar dunne kleeren, werkelijk koud. Ze had zich, 's morgens al, toen 't bericht was gekomen van Henny Donkers plotselingen dood, in haar kamer opgesloten, om haar diepe ontsteltenis te verbergen. En al wist ze, dat ze van aanstellerij werd verdacht, in de eerste plaats door De Klerk — dien ze haatte nu — al vreesde ze zelfs, dat Charlotte zou bevreemden dit overdreven droefheidsbetoon tegenover wat haar van vroeger was bekend en dat ze argwaan

Sluiten