Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorstander van waarheid, van werkelijk gebeuren en realiteit. Mijn aandacht ging dus geleidelijk vervloeien, liep uit op niets.

Tot opeens, zittend in de leeskamer, ik een paar woorden opving, dat alles weer voor mij haalde en 't vage vermoeden nu toch tot waarheid maakte.

— Ga nu naar boven ik kom dadelijk!

hoorde ik Gladziwil gesmoord zeggen.

De woorden waren op zichzelf niets bizonders, maar na n oogenblik hoorde ik ze weer, en nu dringender. Uit de herhaling bleek, dat de andere zweeg in onwilligheid. En dan, de intonatie, het gesmoorde zeggen gaf een verdachtheidsglimp, een vermoeden van intimiteit, die ik tot nu toe niet veronderstelde, t Was nu niet de beleefd-korrekte man die verzoekt, en evenmin de meester die beveelt, en dat trof me wel, zoodat ik, ondanks mezelf, luisterde.

— Nee! antwoordde stug de goevernante, ik wil niet!

Ik zat toevallig weggescholen in de hoek van de muur waartegen zij in de veranda stonden, maar in de deurruit, die opkaatste in de spiegel, kon ik hun gestes, hun heele houding vrij goed zien. Ze waanden zich alleen, lieten zich

Sluiten