Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woord. Maar och, 't stond klaar en duidelijk.

„ Geachte Mijnheer en Mevrouw. Op uw dringend schrijven zie ik mij verplicht u mede te deelen, dat uw zoon weinig vooruitgaat. Naar mijn meening is er zoo goed als geen kans op herstel, het proces is reeds te ver gevorderd. Als ik u een raad mag geven, haal hem terug. U kunt hem thuis evengoed verplegen. Langer dan drie maanden zal hij het denkelijk niet meer maken!"

Dit briefje van den dokter, kort, zakelijk, duidelijk zonder eenig geleerd woord, moordend-zeker, alsof 't lijk van haar jongen daar al lag, was een antwoord op de niet minder dringende vraag van haar man om toch niets te verzwijgen, met een zinspeling er door, dat bij kans van beterschap ze de hooge kosten van 't sanatorium gaarne betaalden, maar dat het anders wel wat begrootte.

Zij voelde een onbestemde spijt, een vage wroeging de inlichtingen zoo dringend te hebben gesteld. Misschien gaf dit bij de dokter de doorslag; misschien was 't niet zoo erg, kon hij nog genezen, als hij daar bleef, onder goede behandeling. Haar jongen schreef toch zelf, dat het goed ging! Maar zij verwierp die troostende gedachte weer dadelijk.

Sluiten