Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Och, ik ga maar mee, 't is toch gauw gedaan, en dan ben ik liever bij u dan hier, klaagde hij.

— Niet zoo somber m'n jongen. Wat is dat n°u? Laat mij maar eens praten, suste ze weer, hem met liefdevolle oogen aankijkend, om hem moed en vertrouwen te geven.

— Nou, goed dan!

Ze sprak nu met de dokter, heel ernstig, heel lang. de klem erop leggend, dat het niet zoozeer 't geld alleen was geweest wat bezwaarde, maar dat ze bovenal zóó schreven om precies te weten hoe het ermee stond.

Ja zeker, zei de dokter, daarom zeg ik het u ook onomwonden, recht af.

— Dus geen hoop? vroeg ze, zich kordaat houdend.

— Zoolang er leven is, blijft er hoop, maarre....

— Maar?

^ Te laat hier gekomen, mevrouwtje, veel te laat. Ze kwakkelen er in huis wat mee voort, en eerst op 't eind krijgen wij ze hier. Als ze dan niet genezen, geven ze Davos de schuld. Zie eens, die jongen had op z'n zestiende jaar 'n longontsteking, op z'n twintigste een zware bronchitis, in plaats

de dorre tuin. F

Sluiten