Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar liggen. Haar man schimpte, dat ze zoo overgevoelig was, zoo sentimenteel, en toch schreide ze bijna niet. Dat ze behoefte voelde aan aanspraak en hartelijkheid, ja dat kon ze niet ontkennen. Maar daaraan dacht hij al heel weinig, er bleef voor haar niet veel anders over dan zijn onvriendelijke aard, en gelukkig, haar dieren, 't Gaf haar heel wat te doen, heel wat te bedisselen, ook nu weer. Nog voor ze uitging moest ze daarvoor zorgen; ze had de meid nog moeten zeggen op de kanaries te letten voor de katten, die wel eens 'n sprong wagen, de papegaaien gedekt te houden. Die begonnen anders te schreeuwen, maakten Johan wakker, die dan vanavond niet te spreken zou wezen....

In korte kordate pasjes liep ze vlugjes voort, bemediteerend klein, inschrompelend leven, haar onbeteekenende bezigheden, zij 't vrouwtje, alleen getrouwd uit zucht om iemand te verzorgen en lief te hebben, met de kleine berekening, 't overleg erbij, die zich nu wreekten, van de man te aanvaarden in hoofdzaak, omdat hij er nog al warmpjes inzat, een man die zijn koeponnetjes knipte, eigen huisjes had, wat landerijen die hij

Sluiten