Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heel iets anders te leggen, maar 't lukte niet, omdat hij aardde naar zijn vader, en ook 'n weinig naar haar; zij wist wat ontbrak, maar had niet uit haar zelf die zachte gave van innigheid, van werkelijke liefde voor een ander, die doorgeurt en de kern omvat. Daarom vermocht zij 't ook niet in haar zoon te storten, al bezigde zij nog zooveel woorden daarvoor, — en 't ergste werd, dat ze in 't vrouwtje, het kind van haar zuster, van kindsbeen af opgekweekt in aanhankelijkheid en liefde, dat diepere gevoel zag dorren en verwelken in omgang met haar, met haar berekende zucht, om haar zoon, als man, als heer des huizes, te kortwieken. En toch, ook dat moest. Ze kon hem niet in zijn roekeloosheid laten gaan.

Nu zat ze onmachtig; ze kon niets meer veranderen. Niets. Ze had zijn innig wezen moeten vormen in teederheid en niet met woorden. Als ze nu nog maar iets met hem, met haar wist aan te vangen ? Maar hoe ? dat vroeg ze zich elke dag. Kon ze maar wat verzinnen om in die dorre geest door te dringen ....

Maanden lang dacht ze, peinsde ze erover, wendde en keerde elk nieuw inzicht, beproefde met goede woorden, toeschietelijkheidjes, tot ze besefte, dat de twee karakters waren gevormd in

Sluiten