Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gingen beleggen, alsof dat niet kon wachten tot later! Ze zag ze daar nog zitten in de binnenkamer, Hendrik zijn eene hand onder 't hoofd, de andere op de tafel, moe de handen in de schoot. Ze zag ze duidelijk weer zitten aan de ronde tafel, 't felle licht van de lamp erboven.

Hoe rauw en snerpend ging het door haar heen. «lat zoogenaamd goedmoedige:

~ Lf we nou 'es beprate wat je zult beginne! as dat niet om uit te schreien, de man pas dood, en dan dat berekend overleggen, bespreken van wat ze nu moest gaan doen! Maar ach, ze bedoelden t niet zoo kwaad. Hoogstens waren ze '11 beetje ezorgd van te moeten bijspringen, - en ze hadden zeJt niet te veel!

Eén, twee uur, een heele avond duurde het dat pijnigend praten. Ze knikte maar van ja, vond' alles goed, tot ze eindelijk doodmoe van 't toeluisteren alleen, niet meer overeind kon zitten en m tranen een uitweg zocht. Toen was Hendrik maar heengegaan, en moe bleef bij haar slapen.

Hoe ze al die redeneeringen had kunnen aanlooren dat begreep ze nu nog niet. De heele lange nacht deed ze geen oog toe!

Door haar moê en afgemarteld hoofd gingen al

Sluiten