Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zorgzaam oog de zwakke veeren. Haar blik gleed opnieuw naar 't kind, omvaamde man en wagenlengte. Die wagen hadden ze van 't begin af

nu al zooveel jaren, hoewel wat schraal van hout, wat wrak en wankelend op de halfsleete wielen, maar daarom ook licht en zoo gemakkelijk te hanteeren. 't Was zijn trots en haar welbehagen ; hij onderhield en schilderde zelf op, nu pas nog, fel-blauw, met gele biesjes, die net goud leken. Het model had hij zelf bedacht, met behulp van een wagenmakersknechtje inelkaar geprutst, om 't licht te houden, en zelf te kunnen trekken;'t bleek erg geriefelijk, en op die veeren van een oud rijtuig, al wiebelden en wibbelden ze wat, ging 't best! In die wagen waren haar nog drie kinderen geboren; en ook gestorven. Dat ook dit geen blijvertje zou wezen, neep haar, als ze maar even eraan dacht, de keel toe van angst. Maar 't lag daar nu zoo rustig, glimlachte zoo vredig-lief tegen die rosse tinten van zon-doorvlamde lierfstblaêren, dat ze al haar zorg voor 't kind vergat, — en haar eigen zwakheid voelde, 't Gevaar dook ineens weer voor haar op. Ze hoestte en kuchte al zoo lang, werd met de dag magerder, ze viel aldoor af... . als dat maar niet verkeerd ging uitloopen. 't Leek er wel wat op.

Sluiten