Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dril zag hij, dat dit niet gaf, dat ze nu nog harder moest trekken en daarom remde hij maar weer. O, hij voelde hij zichzelf stevig en sterk, maar haar uitputting sneed hem door 't merg van zijn lijf, door 't diepst van zijn ziel. Zoo'n goed, zoo'n braaf wijf en die moest nu sterven, moest doodgaan, omdat hij niet kon geven wat haar verzwakkend lichaam noodig had!

Fel trok hij weer op, om aan zijn ellende niet te denken, het schrijnend begrip opzij te duwen. Maar gelijk-al merkte hij, dat ze niet meer kon, dat ze hijgde.... hijgde. En ineens grif besloten, hield hij de wagen in, zei norsch, kortaf:

— Je mót d'erin .... ik zet g'n poot verder!

Ze schokte inelkaar, wilde zich nog verweren, maar de afmatting belette het haar.

— Maak voort! zei hij, geveinsd driftig.

Ze zei geen woord terug, steunde, kreunde. Hij lichtte haar 't zeel van de schouders, duwde haar stug op, zei:

— Zoek 'n warm plaasie, en dek 't kind!

Moeizaam-traag, bijna onwillig, kroop ze 't bordesje op, hurkte in de wagen neer. 't Kind sliep maar door.

Hij trok nu alleen, en in 't zwaarder-gaan van

Sluiten