Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woorden der wet niet anders lezen. Alleen als men zou willen lezen, dat de oppervlakte der localiteit, zooals die was op 1 Mei 1904, met niet meer dan \ mag worden vergroot zonder splitsing, kon het kunstje niet uitgehaald worden. Maar voor de toepassing der wet is het eerste richtsnoer: de letter. Alleen waar twijfel aan de letter mogelijk is, mag de bedoeling voor de toepassing spreken.

Bij een zoo dwaze wet komt nog iets zeer gevaarlijks. Als men wijziging der acte verzoekt, kan zich zeer gemakkelijk de vraag voordoen of men splitsing moet vragen of niet. Men kan in twijfel zijn over de vraag of de nieuwe localiteit is een „ander" huis (men denke eens aan twee op zich zelf staande gebouwen, die toch bij elkander hooren, b.v. een tooneelzaal, gebouwd naast een koffiehuiszaal en daarmee verbonden). Wat moet men in zoo'n twijfelachtig geval doen? De splitsing vragen is een bedenkelijke zaak. De autoriteiten zijn er dan gemakkelijk af en hebben zich het hoofd niet warm te denken over de kwestie. Het is echter het laatste wat de belanghebbende doen wil. Doch, wee hem, als hij geen splitsing vraagt en de autoriteiten van meening met hem verschillen, na rijp beraad tot de overtuiging komen, dat splitsing wel gevraagd had moeten worden. Dan is het 5e lid van art. 58 van toepassing, en wordt Russisch recht toegepast: zonder dat hooger beroep mogelijk is, ontneemt men met 1 Mei daaraanvolgende den man zijn vergunning, de basis zijner zaak.

Is ze niet fraai, de drankwet van 1904?

Abtikel 59.

1. Eene vóór 1 Mei 1904 verleende vergunning voor den verkoop in eene voor het publiek toegankelijke localiteit blijft, be-

Sluiten