Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar Japie, in 't groepje van de grooteren, was op gang gekomen nu en de anderen luisterden met belangstelling , gaven teekenen van goedkeuring.

Da's 't nou nèt,» riep de jongen, opgewonden . . . . « Jode-jonges hébbe geen leve .... zee-'k niet an moeder strakkies, Bram ?»

.... Weer telde hij op z'n vingers . . .. «Da's alle gewone dage van vijve tot zevene.... en na zevene magge we niet meer buite-spele.... da's Woensdag van drieë tot zesse .... da's Zondag de heele dag .... da's in de vacantie van et gewone school .... da's as de kriste feest hebbe .... we hebbe nou nooit eris heelemaal vrij .... nooit eris een dag, da-we baas benne over ons-eige .... nou .... is et waar of niet!»

leder was 't ermee eens, en enkelen brachten ook nog persoonlijke grieven bij. Jozef, met z'n rooie haar, had dien middag moeten nablijven op school, omdat-ie den meester had uitgeteekend .... En hij woonde 'n heel eind ver.... had nou nieteens 'n boterham gehad .... vader had 'm zóó weggejaagd naar 't Jodeschool. Z'n broertje Daan bevestigde. Z'n handen maakten gebaartjes, zooals hij 't op de veemart z'n vader wel zag doen en groote-man-achtig zei-die «óch .... óch .... 'n schande is et.»

< Maar we zalle de beest spele .... vedaag» smakelijk verzekerde Bram «net zoolang, tot ie ons wegstuurt.»

«Is-et eerelijk óf niet?» verdedigde Japie nog, « zeg-et nou zellef.»

Sluiten