Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vlierboomen, en Marietje vond dat leuk om naar te kijken .... dee 't nog eens .... nog eens .... lekkerknus in 'r eentje, ongestoord door Dieuw, die altoos alles an moeder overklikte.

Tegen 't schuurtje, met z'n dof-zwarte planken, gloeiend in de zon, stond Jansje te huilen, 't hoofd op de armen. Boos-driftig, ook om de aandacht te trekken, schopte haar eene voetje tegen de onderste plank, want 'r werd weinig notitie van 'r genomen. Everdientje alleen stond er, troostte onbeholpen: «nou sèg Jans, nou sèg Jans.» Raakte even den tegen den muur gekromden arm aan. Maar 't kind, wrevel, spitste vinnig den elleboog naar achter, schudde driftig 't hoofd .... nèe .... nèe .... en griende door.

Maar als ze, ineens, merkte, dat Everdientje er niet meer stond, kreeg ze 'r al gauw genoeg van, en even later lichtte ze, voorzichtigjes, 't hoofd op, loerde boven over haar arm heen, waar Everdientje en de anderen zaten .... Voelde met schrik, dat ze misschien was te ver gegaan, te lang had staan huilen en de meisjes er nu misschien, om 'r te plagen, stilletjes zouën zijn vandoor gegaan. Maar als ze rondkeek, zag ze 't heele troepje bijeen geklit aan 't eind van 't erfje waar dat overging in den weg, pratend en lachjoelend in frissche belangstelling voor iets nieuws. Jansje slenterde er heen, heel nieuwsgierig, maar 'n beetje beschaamd, omdat ze zoo lang had staan pruilen, daarom maar met 'n boosgetrokken mondje.

Sluiten