Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

« Nog zève menute . ...»

De vader ontwaakte, richtte zich met n ruk op in z'n kreunende stoel, schraapte z n keel, smakte hoorbaar met de droge lippen .... «Hè hè!» schorde

z'n stem * wat is er zei-jullie wat ?»

« Nee, vader» zeien de kinderen, verlegen, « 't

is anstons tijd.»

Vader stond nu op, rekte z'n armen, trok z'n kleeren recht, smakte weer met de lippen. Hij verlangde naar 'n sigaar — verboden genot op den Sabbathdag.

De moeder ontwaakte nu ook.

«'t Zal wel al tijd zijn» waagde 't oudste meisje

«je kan hier tenminste geen hand meer voor je

ooge zien.»

De vader schoot in z'n vilten sloffen, wankelde op onzekere beenen naar 't raam, bukte zich over z n horloge ....

«Nog drie menute ... .» bromde z'n stem ....

Die drie minuten in 't heete donker leken nog lang, sleepten toch eindelijk voorbij.

En als de vader zei... . « nou, 't is tijd ....» draafden alle kinders tegelijk naar de keuken om gauw de

lucifers te brengen.

De moeder streek 'n lucifer aan, stak de lamp op.

En als langzaam 't vlammetje zich uitrondde op de pit, de kamerdingen weer, uit 't klemmende duister, te voorschijn leefden, kregen ze allemaal 'n blij gevoel van ontspanning, zonk de strakke verveling weg uit hun

Sluiten