Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Was 'n gewoon, rommelig jongenskamertje, met één raam aan de straat en daarvoor 'n met boeken en schoolrommel beladen tafel. Achter 'n schut z'n bed.

Theo gooide z'n boeken met 'n smak op 'n stoel, en viel dan zelf neer op 'n andere, voor de tafel bij 't raam. Hij moest nu even alleen-zijn, doen-bezinken wat er was besproken tusschen Nel en hem en daarover nadenken. Z'n hoofd steunde hij in beide handen en de wenkbrauwen fronsten samen boven z'n in 't jong gelaat verduisterde oogen .... Trouwen, had Nel gezegd .... ja, natuurlijk zou hij met Juultje trouwen .... dat kwam vanzelf immers.... als ze allebei groot waren en hij eigen-baas.... Hij had 't niemand gezegd , aan Nel niet.... aan Ma óók niet.... aan Bert natuurlijk niet.... dat hij Juultje zoo lief vond en zoo heel veel van haar hield en dat 't 'm niets kon schelen , dat ze 'n Jodinnetje was ....

Langzaam stond hij op, nam z'n boeken van de stoel, gespte de riem los, die ze bijeenhield en nam z'n Duitsche grammatica, lijvig schoolboek, tusschen de andere uit.

Weer zittend vouwde hij 't stevig-bruine kaft eraf en 'n vierkant stukje karton viel met klein tikgeluid op de tafel, 't Was een meisjeskopje, blijkbaar uit 'n grootere groep-foto geknipt. Hij legde 't in z'n handholte en bekeek 't. Dan streelde hij erover, teer-onhandig met z'n eene voorvinger.

Maar van beneden-buiten klonk ineens helder fluit-

Sluiten