Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geluid op en Theo, daarvan opschrikkend, herkende 't sein-melodietje van z'n klassevrienden. Uit 't raam kijkend, zag hij beneden in de straat twee van hen ook staan, die juist hadden gegroet met pet-afnemen Theo's moeder aan 't raam beneden, nu weer opwenkten naar hem «kom je?»

Theo knikte .... «ja dadelijk.» Vlug borg hij 't portret weer achter de boekenkaft, lei z'n grammatica tusschen de andere, die hij dan altezamen snel omsnoerde met den riem en boven op de kast zwaaide, zette haastig z'n pet op en naar beneden.

Nel zat in de zijkamer bij mama, bedaardjes met 'n handwerkje allebei, als Theo 't warme, half-duistere vertrek binnenkwam om even te groeten en te zeggen, dat hij weer heenging meteen.

«Zul-je 't niet te laat maken, Thé?» vroeg z'n moeder, zacht en met 'n licht verwijt in 'r toon.... «we zien je tegenwoordig haast niet.... en 't is toch al vroeg donker. Wat heb je er dan nog aan?»

Theo kleurde en z'n blik, onwillekeurig, schichtigde naar Nelly.

«Dat weet broertje wel, hè?,» spotte die. Op de wangen had ze nog felle kleurtjes van doorgemaakte emotie.

De jongen, verlangend weg te komen, reageerde niet.

«Nou ma» zei hij, na even zwijgen van alle drie, « dan ga 'k maar, ze wachten op me, buiten . ... »

Sluiten