Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Thé heelemaal klaar is en dan moet-ie ook niet zitten blijven. Begrijp je 't nou?»

«Je moet nog maar niet te veel over trouwen praten » raadde de oude, met bedenkelijk-ongeloovig hoofdschudden.

«Waarom niet?.... O, omdat-ie niet met me trouwen mag .... om z'n ma als we maar gróót zijn,

zes Kee .... nou .... we doen 't toch, hoor!

o '

Thé zegt, z'n ma, die vindt altijd alles goed.... maar Nel, z'n zuster » ... . En ineens, zacht-vertrouwe-

lijk, kwaadsprak ze «'t Is zóó'n akelige nuf,

zeg .... o . . . . ik kan 'r niet uitstaan! Maar Theo zegt, 't kan 'm niets schelen, wat ze zegt.... ze kibbelen haast alle dagen 'k Wou dat ze maar vast getrouwd was met meneer Reeder ....» zuchtte ze zacht erachter ....

Even was ze stil, 't gezichtje verdonkerd in droeve, opkomende gedachten, maar gauw lichtte dat weer op.

«Hij zou bloemen voor me meebrengen .... ze hebben zulke snoezige margrieten in den tuin .... Heb je

er niet op gelet, Kee? En weet-je, wat ik doe — ?

Weet je 't?....ik borduur 'n boekomslag voor 'm.... lichtblauw-met-lichtbruin, leuk, hoor.... hij zal r

wel blij mee zijn 't Is voor z'n verjaardag, zeg

Kee .... Hij wordt al zéventien .... zeg.»

Ze zei 't met uitjubelenden trots.... < Hij wordt al zeventien . ...» Ze vond Theo zoo groot.... zoo flink,.... zoo heelemaal-alles ....

Sluiten