Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van waar Juultje zat, keek ze juist tegen de hooge, geboogde ramen van kleine ruitjes in somber-grijzen, verweerden en gebrokkelden muur. Hier en daar, vooral onderaan, was die muur uitgeslagen met groote ,

groene plekken.

«Juist fluweel» dacht 't kind.... « mooi, zacht fluweel .... leuk om er 'n jurk van te hebben.»

Dan keek ze weer rond zich, ademde diep in de koele, geurige schaduw .... en voelde zich rustiggelukkig.

Nu geen kwartier meer.... geen tien minuten meer.... dan zou Theo bij haar zijn. Misschien kwam

hij nu ook wel wat vroeg ze hadden in zóó'n langen

tijd elkaar niet gezien .... Theo zou ook wel naar haar

nu verlangen . . . .»

Haar oogen en haar gedachten dwaalden weer naar 't stille, grijze gebouw voor haar. Wat was 't groot en

stil, zoo'n kerk eigenlijk wel wat griezelig

Hoe zou dat er nu van binnen uitzien. Ze was nooit in 'n kerk geweest, evenmin trouwens in 'n synagoge, omdat ze heelemaal niet orthodox was opgevoed De jongens waren vroeger daar wel gekomen

herinnerde ze zich Ze zou Theo eens vragen, hoe

't eruit zag, in zoo'n kerk.... Zeker wel lekker koel

zou 't er zijn.

Kwam Theo nu nog niet? 't Was al haast vijf uur.

Zeker had hij veel werk maar zou nu toch wel

dadelijk komen. Hè, waar dacht ze ook weer aan

Sluiten