Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

valsch naar Gerrit, die treiterig lachte. De naaimeissies, luidruchtig, wisselden elleboogstooten .... nou sèg.... kouwe thee .... seg maar kouwe jenever, kind ....

Schrikkend allemaal van 't uitgeglipte woord — als Pietje dat hoorde kon ze zoo gemeen-valsch wezen — keken ze, na even schichtig oploenzen, neer op hun werk.

Pietje echter had 't niet verstaan. In de hand hield ze een dik pak, dat rood-en-zwart schemerde door 't ritselig vloei eromheen en plechtig zei ze, tegen de nieuwsgierig opkijkende en haar handen bestarende kinderen:

« Meissies, venavend wordt 't ruggekusse verloot»

Ritselend traag dwarrelde 't papier nu op den grond en een hel rood-zwart gebaand rugkussen hield bocheltje in de hoogte ....

«Een mooi kusse, Piet», goedkeurde met langzamen

hoofdknik tante Mietje , « daar hè-je eer van, mensch

Hoeveel lootjes benne d'r nou?»

«Twintig», antwoordde Pietje, «van vijf cente, da's een gulden, dat kost 't me ook zoo wat....»

«En mót je d'er dan niks op verdiene, mènsch?» vroeg Gerrit.

«Verdiene, wèrom, 't is een aardigheidje met de Sinniklaas, 'k doen 't ommers ieder jaar.... dan eris dit.... en dan eris dat.... netuurlijk niet altijd een ruggekusse.... Wat was-et ook verleje jaar, Ma?»

«Nou, jêfrouw, da blommemandje, dat Stien d'r

Sluiten