Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«Verder weet 'k niet. 'k Heb daar gezeten, bloedend mijn kop als 'n os ... . met m'n twee zoontjes en den onderwijzer, die te krimpen lag over den grond bij mijn doode vrouw en de doode kinderen .... mijn dochtertje en de twee anderen .... Meer weet 'k er niet van....

«'t Was bloed en bloed en allemaal bloed

'k Ben er bij weggegaan .... De onderwijzer is gestorven ... . wie hielp 'm? Wij hebben 'm verbonden en water gegeven .... Toch is hij gestorven .... De jongens zijn verderop .... bij familie in Duitschland .... Polen heet 't daar ....

« Wie weet, wie weet, wat ze hun daar doen .. .. ?

«Ik kon ze niet meenemen .... en mijn familie kon mij niet houden .... Wat was me te doen?

«Zóó en niet anders.... Ik heb van Holland gehoord .... we hooren allemaal van Holland.... in Rusland al En nu ben ik hier nu ben ik hier »

Nerveus-glimlachend keek hij op. Tranen stroomden, stil, zonder snikken uit z'n oogen en gruwelijk daarbij spookte de zenuwglimlach over z'n gezicht.... In de stilte van de intieme kamer gingen alle gevoelens naar den ouden Jood heen, schreiden ze mee met hem, de kleineren niet begrijpend, aanvoelend de sfeer .... Saartje, aanhalig, was stilletjes bij hem komen staan, streelde z'n hand, in troost-behoefte en de moeder snikte, met kleine hikjes, de oogen bewrijvend met haar zakdoek. Maar woede vlamde in Brams oogen en

Sluiten