Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

letters, de zinnen uit 't oog; ondergaat men als 't ware, de dadelijke- aanraking met een realiteit. — Daar zit men niet te wachten op aanschakeling van zekere toestanden, wijl j"e overziet inééns den kring, den heelen jool; daar blijft de lijn van het bewégende doorheen gaan. Daar wacht je op de gebeurtenissen zooals de knapen en boerenmeiden daar zelf op gewacht hebben, tijdens de feestelijke stemming.

In Wonnetijd is de arbeid en 'n poging tot psychologische ontwikkeling van Max' ernstiger liefdesgevoel voor Klaartje Pauwels gegeven.

'n Heel aardig tafereeltje gaat vooraf aan 't bezoek van Max bij den boer om Klaartje ten huwelijk te vragen. Ik meen de kapèllige stoeierij van Elsje de stoutoog, het jongste meisje van Pauwels, ook verliefd op den schoonen Max. Ze lacht hem telkens „vrank in 't wezen". Ze guitigt en weet waarvoor hij komt, Max, nu schuchter en heel bedremmeld.

't Goudlokkige en vurigkijkende Elsje, snaterend als 'n vroolijk vogeltje, lachebekkend en tartend, overstort den grooten knaap met fijne spotseltjes, en leidt hem al stoeiend den boomgaard rond. Dan hier, dan daar, wipt ze om hem rond en als hij haar grijpen wil, duikt ze weg, vol jool en snaaksche kreetjes.

Sluiten