Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Als je berouw oprecht is," ging Larsen somber voort, „heeft God je de zonde al lang vergeven. En dan hoe zou ik dan mijn vergiffenis weigeren

kunnen?..."

Met blijde verrassing keek ze op.

je vergeeft me. Och, Willem, is 't waar?"

..Mijn kind, wat geeft dat nog? Wat verandert dat aan onze ellende? Ik kan je vergeven — o, vanganscher harte — maar kan ik ooit vergeten?" Hij wendde 't hoofd af, en zette zich weer op de

stoel vóór 't bureautje, tegenover haar.

.,0, maar dan vergeef je me ook niet!" riep Paula opnieuw wanhopig uit. „Dan vergeef je me ook niet !"

,Dat doe ik wel. Ik voel in mijn hart geen vijandigheid, geen wraakzucht tegen jou, maar mijn verstand kan me niet wijsmaken dat ik gedroomd heb,

dat 't, gebeurde niet gebeurd is "

„En wat dan?" vroeg ze klagelijk.

"wat dan? Dat verder samenleven tusschen ons

onmogelijk is."

Ze antwoordde niet, maar wachtte in spanning,

't hoofd voorover.

..Hoe ik ook mijn best deed om goed en lief tegen

je 'te zijn, ik zou 't spook.... niet weg kunnen

jagen, 't Zou steeds tusschen jou en mij staan.

En dan de herinnering aan 't kind ik was er zoo

gelukkig mee "

Sluiten