Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij zag haar eerst niet.

„O, kindje!" riep hij opschrikkend, toen ze hem bij een arm nam en lachend tot hem opkeek.

Hartstochtelijk nam hij haar om 't middel, en kuste

haar herhaaldelijk.

Wat had vader toch? Zoo iets deed hij zoo zelden! „Ik kom wat bij je zitten, mag dat?"

Ook het gebruik van „jij en jou" was op Paula's wensch tusschen kind en ouders ingevoerd.

„Zeker, lieveling."

Hij trok haar met zich mee naar de sofa, en daar zetten ze zich naast elkaar neer.

„Heeft vader 't niet druk van avond?" vroeg Didi met eigenaardige stembuiging, waaruit verwondering sprak.

„Nee, mijn kindje."

„En komt moeder ook niet boven thee drinken?" "Nee."

..Waarom niet? Moeder zei 't toch van middag aan tafel

„Ze heeft hoofdpijn — ze wil liever alleen zitten." „O," en 't lieve ernstige kopje keek peinzend.

Voor Larsen was de verschijning van zijn innig geliefd kind een ware lafenis. Zijn heele ziel hing

thans aan haar.

In de verbijstering van zijn plotseling veranderd levenslot had de gedachte aan wat er van haar wor-

Sluiten