Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Och," mompelde hij onwillig.

Toch ging hij zitten, reeds half overgehaald.

Paula bracht haar zakdoek aan de oogen, en stond te schreien.

„Doe toch niet zoo dwaas!" riep hij. „Je doet je zelf en mij onnoodig verdriet aan. De zaak verandert

er niet door "

„Daarom kan je van-avond nog wrel thuis blijven "

„Nu goed, ik blijf thuis "

„En blijf je dan hier zitten?"

Zij zette zich weer op haar plaats.

„Vanavond alleen nog maar.... Nog eens samen

met je Paula.... zooals vroeger " Ze snikte.

„Als je redelijk bent " antwoordde hij onaangenaam te moede. „Maar ik begrijp niet dat je er op gesteld bent."

Paula herstelde zich, en hem met haar groote betraande oogen vol aanziende:

„Erop gesteld natuurlijk. De laatste maal misschien nee, zeker de laatste maal "

Geen antwoord. Larsen verschuift onwillig op zijn stoel, en neemt de courant op, om zich een houding te geven.

„Och, je gelooft ook niet dat ik nog van je

hou nog altijd en meer dan vroeger

heel veel "

Paula's stem klinkt huilerig, als die van een kind,

Sluiten