Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

y.

Mi. Johan Van Thiemen was een paar jaar ouder dan zijn vriend Larsen. In zijn academie-tijd had deze zich reeds als „groen" bizonder tot hem aangetrokken gevoeld, en daar „soort, soort zoekt", was de aantrekking wederkeerig geweest. Beiden muntten uit dooi verstandsgaven, ook in die zin genomen dat ze beiden „verstandig" waren, Larsen zelfs oud voor zijn jaren. De jonge Van Thiemen had echter, bij alle ernst en alle degelijkheid van karakter, een . gave die zijn vriend vrijwel miste, en die hem als advokaat later zeer te stade kwam: gemakkelijkheid van beweging en zekere losse gratie, waardoor zijn talenten veel meer schitterden dan 't verborgen goud van Larsen's eigenschappen. Was Van Thiemen bemind en bewonderd door wie met hem in aanraking kwam, Larsen was slechts bemind bij hen die hem goed kenden, en bewonderd — zelden. Niettemin vonden beiden hun weg tot de professors-katheder, schoon langs verschillende paden: bij de jurist

Sluiten