Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laten voortduren, en zich dan bij Margot te verontschuldigen.

Hij was dankbaar dat de drukke gast op andere wijze lucht ging geven aan haar vroolijkheid en rammelzucht dan door de menschelijke spraak, al was de muziek die ze te hooren gaf dan ook van 't zelfde gehalte. Dat het Japansche koffiekopje, half leeggedronken op de piano, alle maten tjingelend meedanste scheen haar niet te deeren, en hinderde de zwaarbezochte Larsen zeker veel minder dan 't afdwingen van zijn aandacht voor haar gepraat.

Paula stond naast de piano, en wisselde nu en dan een blik met haar vriendin.

„ t Gaat goed," fluisterde Margot tusschen twee harde akkoorden in „Zou-i gaan dutten?" Rèngel — dèng — tèng — tjieng — tjieng! klaterde de wals van Margot.

Paula keek even om, en knikte tegen haar met een lach.

Larsen zat met half afgewend gelaat, de baard tegen de borst, beenen over elkaar en de beide handen op zijn eene knie; zijn gedachten een baaierd, zijn hart als een wezenlooze klomp. En hij voelde zich zwaar neerzakken in een ongekende diepte — diep, heel diep — deed geen poging om boven te blijven — zakte maar steeds, willoos, rampzalig

De stilte als afknappend tegen Margot's laatste

Sluiten