Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

innerde zich nog best dat ze juist wat in de huiskamer ronddribbelde, toen Mevrouw haar gebeld had, aan de koffietafel.

Zeer tevreden over haar ontdekking klaarde Pietje's gezicht weer op. O, maar, als 't dat was.... wel, recht beschouwd was 't dan toch zoo vreeselijk niet. De man was immers weg, heel ver weg. Ze wisten nie' eens waar-i zat. En 't kind was ommers dood.

Pietje vond telkens nieuwe bewijsgronden dat haar mevrouw toch nog niet zoo slecht was als ze gedacht had.

Ze stond van haar stoel op, richtte zich naar de schoorsteen, reikte even naar 'tlijmpotje in de hoek op de richel. Daarna ging ze weer zitten, schoof de la, van de keukentafel open, haalde er een stuk van een oude courant uit, en begon te plakken.

Er ontbraken een paar stukjes hier en daar. Dat kwam er niet op aan, want de brief was toch goed in zijn geheel te begrijpen. Pietje begreep er genoeg van ten minste, en 't was een kostbaar stuk. Ja, een papier van belang, dat besefte ze. Waar zou ze

't bewaren ? Hier in de keuken zeker niet nee,

voor geen geld mocht Kee zoo iets zien: de zaak was ommers uit, heelemaal uit, en 'twas beter dat geen haan ernaar kraaide.

En toch was mevrouw zoo boos geweest. Nu, dat begreep ze nu wel: meneer moest ook niet zulke

Sluiten