Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wurm! Laat hem zijn troost zoeken in zijn boeken!"

„Goed, ik woü dat hij 't deed!" riep Paula mismoedig. Ze speelde met het vergulde spilletje van haar das, met peinzende wenkbrauwen. „Maar dat doet hij niet. Ik ben zoo bang dat er 's iets van komt. Dat hij wegloopt. Je kunt zoo'n man toch niet opsluiten? En als 't 's gebeurt, dan zit ik met mijn gebakken peren."

„Ten eerste doet hij dat nog zoo gauw niet. En dan — als hij 't doet, wel, dan is hij gek." Dolf sprak met oudmannetjesachtig aplomb.

,,'t Helpt mij wat!" pruilde Paula, en trok aan 't vergulde spilletje op haar borst.

„Dan is hij gek. Dan bewijst hij dat hij gek is. En jij laat 'm eenvoudig door de politie opsporen, en — in een gekkenhuis zetten."

„Radicaal," zei Paula spottend.

„Zeker, en dan ben je van hem af. Dan ben je heelemaal van mij."

Hij verslond haar met zijn oogen. Zij zag het, en lachte luid.

„Ben ik dan nü niet voor jou?" zei ze streelend. „Trouwen zou je me toch niet — en ik zou ook niet willen."

Hij protesteerde met een hevig gebaar.

„Ik zie niet in waarom niet," riep hij.

„Nu, ik wel. Maar ter zake: je leutert erover heen."

Sluiten