Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had hij gelijk: werkelijk, hoe meer ze erover dacht, des te vaster ging ze 't gelooven: eerst die heele week dat de man nagenoeg geen woord sprak en nu die onverklaarbare ziekte, die malle praat en dat

staren Ze zag weer die wezenlooze blik. Wat

was die man veranderd in die korte tijd, ook zijn uiterlijk! Zeker, 't kon best wezen dat Dolf gelijk had. 't Kon geen kwaad dat ze er op ging letten: ja, dat zou ze stellig doen. Ze was in zoover tevreden dat ze nu de toestand beter inzag dan te voren. Toen ze van Van Thiemen kwam was ze ontstemd, besluiteloos. Ze had behoefte aan afleiding harer gedachten, ontwarring van 't geen in haar omging. Bij Larsen s vriend had zij zich ongemakkelijk gevoeld, hier ontspande ze zich.

„Waar denk je toch aan? Vin' je mijn raad niet goed?" vroeg Dolf, nadat hij haar in haar gepeins gadeslagen had.

„Je kon wel 's gelijk hebben," zei Paula langzaam. Op eens, met een bruuske beweging, stond ze op. „Ik ben blij dat ik bij je geweest ben. Je hebt me gerustgesteld, ten minste.... ik heb nu een andere kijk op die nare dingen. Adieu!"

„Wil je nu weg?" Dolf sprong van zijn plaats op, en vatte haar om 't middel.

Een glimpje van ondeugende spot blonk in Paula's oogen.

HEILIGE BANDEN. 4U

Sluiten