Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezegd dat hij niet langer met haar samen kon en wilde wezen. Ze bleef niet onverzorgd achter: daartoe zou hij de noodige maatregelen wel treffen.

Zwijgend zaten vader en dochter nog een wijle hand in hand. Dan streelde Larsen haar hoofdje, en zeide:

„Nu moet je maar heengaan, hoor, kind. Straks komt moeder thuis, en die zou 't zeker niet goed vinden je hier te zien. Ga maar vroeg naar bed, en zie rustig te slapen, tot — ik bij je kom."

„Goed, vader. Wees u maar gerust."

„Wacht nu maar eerst op moeder, en ga dan naar bed, onuitgekleed maar. Voorzichtig, nie'waar?"

Hij kuste haar goede nacht, en 't kind verwijderde zich stil.

En toen ze weg was overlegde hij zijn plan nog eens. Hij zou tegen een uur of vier opstaan, Didi wekken, en samen de trap afgaan. Paula sliep vast en zou stellig niets bespeuren. De afgeloopen nacht had ze reeds niet meer bij zijn bed gewaakt, en ze zou stellig ook nu de noodzakelijkheid daarvan niet inzien, t Zou hem niet mogelijk zijn zich van een groote som gelds te voorzien. Maar wat zou dat? Hij had altijd voldoende bij zich. Hij keek even zijn beurs na — die lag nog met zijn sleutels op 't nachttafeltje, juist zooals hij ze die laatste nacht vóór zijn ziekworden had neergelegd — en vond een groote

Sluiten