Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Waarom zou ze niet? 't Is immers alles in orde nu."

Larsen barstte los ondanks de tegenwoordigheid van zijn kind.

„In orde? Geen kwestie van! Ik ga niet met u mee. Dat zeg ik u nog eens." Hij maakte een beweging om heen te gaan.

Didi stond verbluft. Ze had haar vader nog nooit zoo opgewonden en driftig gezien. Vrees sloeg haar om 't hart.

De arts bleef doodkalm.

„'t Spijt me, professor, dat u niet naar rede wil luisteren." Hij stond op, en legde Larsen een hand op de schouder. „U heeft toch alles goed begrepen," zei hij zacht. „Maak u nu maar klaar. Ik hoef u toch niet alles te herhalen, 't Is voor uw eigen bestwil."

„Och wat! Machinaties— van mijn vrouw!" Larsen was buiten zich zeiven. De arts keek naar het kind. In vredesnaam! dacht hij; maar hij had medelijden met haar: hij had haar dit tooneel willen besparen.

„Kom, meneer Larsen.... Wat kan u tegen uw vrouw hebben, die u zoo goed opgepast heeft? U moet terug, en dat ziet zij in. Ik kom op haar last. Ik zie dat u overspannen is."

„Dat ben ik niet, zeg ik u. Ik wil van avond vertrekken, verstaat u ? En daarmee basta. Dag, dokter."

Hij wilde heengaan. De goede man zag dat het

Sluiten