Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De dokter had intusschen zijn patiënt een flacon met „vlugzout" onder de neus gehouden — hij had het bij zich genomen voor alle gebeurlijkheden; daarna het voorhoofd wat gebet, met zijn zakdoek. Larsen opende flauw de oogen.

Toen Pietje terugkwam, stak haar meesteres 't hoofd uit de deur van haar kamer.

„Dokter!" riep ze zacht.

De geroepene belastte Pietje met het toezicht over zijn patiënt.

„Ja?" antwoordde hij bijna fluisterend.

„Hoe is 't, dokter? Hij komt bij, nie'waar?"

„O ja, dat gaat al. Maak u maar niet ongerust."

„Moet hij niet naar zijn bed?"

„Ja, dat zal wel 't beste zijn. Waar zal ik hem laten brengen?"

„Och.... wat dunkt u?.... Heeft hij daar ook niet een goed bed?"

„Daar Wat bedoelt u?"

„In in 't gesticht."

„O, jawel. Maar woü u?...."

Paula hield even op. Toen nog zachter dan te voren :

„Ik ben zoo bang voor hem, dokter. Voor hèm,

ziet u? Als u toch verzekert dat ze hem daar goed behandelen. Zou 't heusch niet beter zijn?"

„Och, eigenlijk wel "

„Doet u 't maar. Wacht, ik zal Pietje om een

Sluiten