Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die binnen in hem tot hem argumenteerden. Hij was dan bizonder leelijk: het lichte knikkebollen van zijn groot, rond, tanig hoofd met de enkele, grauwe, platliggende haren links en rechts aan de slapen, de slechtgeschoren, kwabbige wangen met de enkele zwarte sprieten van haren, die als bakkebaardjes dienst deden, de op een smalle kier staande, gebrilde oogen, terwijl de magere, gele hals bizonder lang leek door de lage, al te wijde boord die hij droeg, dat alles deed onweerstaanbaar herinneringen leven aan groteske Japansche beeldjes uit speksteen met eeuwig wiegelende bolletjes.

Paula had meer tegenkanting gevreesd: die dokter was bizonder meegevallen. Hij ging ook geheel met haar mee toen ze hem te kennen gaf dat bezoeken van hun kind aan Larsen niet gewenscht waren:

,;ja ja ja " droomde en knikkebolde de

arts, luisterend naar de stemmen in hem. „U weet dat zeker 't beste.... zonder twijfel, zonder twijfel En na een pauze: „zeker, zonder twijfel, ja.... ja, mevrouw, zonder twijfel." „Vindt u niet?" zei Paula nog eens, heel lief, maar met een ondeugend flikkerlichtje in haar oogen. De dokter luisterde weer naar zijn stemmen, kneep de oogen dicht, knikkebolde schuin

met hevig opgewerkte lip. „Ja nee, zeker... .

zonder twijfel, mevrouw zonder twijfel."

Zoo gebeurde het dat Larsen na de eerste van

Sluiten