Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de vingers van beide handen voor zich uit, zóo dat ze de roode gloed door haar poezele grijpertjes heen zag. Ze vond het een oogenblik aardig hiernaar te kijken. Toen dacht ze aan anatomische griezeligheden, en sloeg de armen over elkaar, met een klein ongeduldig gebaar.

Een minuut later stond ze weer vóór de psyche, en begon nog eens te gapen. Onderwijl lachte ze er tusschen door, steeds de oogen op haar beeld gevestigd. Ze was nog mooi.... o zeker — ze kon zich best begrijpen — zoo'n malle jongen! Alleen daar,

bij de oogen— ja— dat was niet te ontkennen

dat zag je duidelijk Hoe noemen ze dat in

't Fransch ook weer? pattes pattes

de nee Mijmerend ging ze weer zitten.

Opeens hoorde ze een zucht in de kamer naast de hare.

O, dat was Didi 't Kind draaide zich zeker in

haar bedje om. Zou ze niet even gaan kijken ?

Niet dat ze ongerust was, maar.... waarom zou ze er niet even heengaan ? Ze deed het zoo zelden.... Dat is waar, dat bedacht ze daar. Och, 't kind sliep

er niet minder rustig om Nonsens, die overdreven

ongerustheid van sommige moeders! Daar had je

nou die mevrouw Lanney, de vrouw van die jonge professor, dat was gewoon belachelijk

Paula stond op van de fauteuil, en richtte zich

Sluiten