Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dreigend bracht hij zijn rechterhand aan Paula's keel. Ze worstelde wanhopig om los te komen uit zijn stoere greep.

Haar tegenstand deed het laatste overblijfsel van verantwoordelijkheids-besef uit Larsen verdwijnen.

„Laat me los!" kreet Paula. Haar oogen staarden hem aan, in doodsangst, heur haren hingen los. Ze struikelde over haar nachtjapon. En terwijl hij op haar drong met de volle zwaarte van zijn lichaam, haar zoo belettend haar eene arm te bewegen, klampten zich zijn beide armen en handen om haar schouder en hals.

„Me nu nög tegenwerken! Woü je dat nog?!

Ik zal 't je beletten, versta je ? Voor goed

Ik zal je " Haar oogen puilden uit. En Paula's

kleine lichaam bezweek onder de druk van de massa op haar. Beide lichamen vielen op de grond. Een kleine stoel bij de waschtafel sloeg om, een fauteuil viel mee omver tegen de haard doordat Paula er met het hoofd tegenaan kwam.

Een ondeelbaar oogenblik was 't of Larsen's razernij gebroken was. 't Was er echter verre van dat de fizieke schok van zijn val eenig zedelijk besef van zijn daad zou meebrengen. Een tijger, plotseling losgelaten na een week van gevangenschap en honger, zou door 't treffen van een steen, die hem even bezeerde, niet minder fel zijn eenmaal begeerde prooi

Sluiten