Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunt je zelf overtuigen. Straks als je lust hebt."

Van Thiemen bleef zwijgen, verzette zich weer in zijn stoel, sloeg de beenen over elkaar. Larsen hervatte onverstoorbaar:

„Ik zou je bizonderheden kunnen geven. Maar die

zouden je niet beter overtuigen. Die zouden me

maar ophouden. Ik moet naar de politie. Ik woü je alleen vooraf mijn bekentenis doen, omdat — jij alles weet. Ik haatte die vrouw. Ik heb me gewroken."

„Gewroken! Maar je had toch geen plan ?"

„Och, nee. Ik dacht niet aan een plan. Maar toen ze me tegenwerkte, nog eens — na al 't andere — toen was 't me te machtig. Ik heb toen eenvoudig in werkelijkheid gedaan wat ik al lang in gedachten gedaan had. In gedachten had ik Paula al honderdmaal vermoord. Ik haatte haar. Ik weet nu wat haat

is. Ik had nog nooit gehaat "

Yan Thiemen zuchtte zwaar. Tranen welden naar zijn oogen. Larsen's stem dreunde voort:

„Nu niet meer. Ze is nu dood. Ik heb haar geworgd, als een beest met mijn eigen handen. Ik haat haar niet meer. Ik ben bevredigd. Ik ben op. 't Is nu alles uit. Ik voel niets meer. 't Kan me verder niets meer schelen."

Zijn blik bleef omhoog staren, in leege, kille wanhoop. Met stomme aandoening hoorde Van Thiemen de woorden aan. Hersenschim of werkelijkheid: hier

Sluiten