Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't gezelschap, die sommigen met een open deur, nog voor de kaptafel zaten, geheel aandacht voor hun spiegelbeeld, en slechts terloops antwoordend op de vragen, telkens 't gepraat afbrekend met 't geroep aan de kleedsters om dit, en om dat, dat dan vaak vlak vóór hen lag in den rommel van kleeren en requisieten en haarwerken.

Bij één voor één ging de regisseur even binnen, met zijn alwetendheid de moeilijkheden, de bezwaren oplossen, die ze allen den heelen dag voor hem hadden verzameld.

Hier kijken naar een kleine verandering in een toilet! daar verzekeren dat de repetitie morgen zéker doorging; 'n ander weer geruststellen met de verklaring dat ze wérkelijk niet te schor was om te zingen; 'n vierde vragen of hij zoo nog éven kwam kijken naar den stand van de rotsen; een vijfde waarschuwen, dat ze nu toch vooral de deur van de hut niet moest afsluiten ; een zesde op 't hart drukken om toch juist op elke maat: ratatata, ta, tata, taratata, vóóruit, een eind rechts, en dan weerom te loopen en maar steeds te kijken naar den boom,.... en met een aanmoedigend tikje op de wang, een kneepje in den arm, ging hij dan weer bij een buur.

Nog nageroepen met allerlei vragen, snapte hij uit 't laatste kamertje naar 't tooneel, waar 't schijnsel van voetlicht en hersen, al die vlammenrijtjes boven bij de coulissen, de dof-grauwe leegte van 's middags in

Sluiten