Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stemde, en dat ze vroeger, als 'n flinke vrouw hard had gewerkt voor 'r gezin, en dat ze bij dat alles haar moedige opgewektheid had bewaard, — dat 't werkelijk een door en door braaf mensch was geweest...

De menschen, die met 'm mee juffrouw Grijs begraven gingen, zouden dat gewoon spreken over die «eenvoudige deugden« oneerbiedig vinden, 'm misschien verdenken van aanstellerij... Hij zou z'n mond houden.

Maar wat wel mógelijk was? — dat de dochters 'm vroegen om te bedanken voor de laatste eer. Er was niet veel na-familie, en omdat hij wel 's sprak op vergaderingen dat wisten ze, zou 't wel kunnen gebeuren.

Dan zou hij eenvoudig zeggen: »ik dank de aanwezigen namens de overledene voor de eer aan de dochters...«

Hij werd rood van schrik. O, dat zou 'ie niet kunnen zeggen zonder zich te vergissen ... Malligheid, heel langzaam zou 'ie spreken, denken bij elk woord: »Ik dank de aanwezigen namens de dochters voor de eer aan de overledene bewezen« ... Juist, hij had den tijd om 't dikwijls te herhalen: »Ik dank de overledene namens de aanwezigen voor de eer aan de dochters ...«

Als ze 'm dat in 's hémels naam maar niet vroegen. Hij zou zich zéker verspreken, en bij de gedachte aan die belachelijke vergissing bij 'n graf, aan 't afschuwelijke figuur dat ie dan maken zou, voelde hij 't bloed naar z'n hoofd stijgen. Hij zou er niet meer over denken, dat maakte 'm zenuwachtig, en als 't dan moest, zou

Sluiten