Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uwe, mijn tuintje is d'r vlak naast, — ik ben de doodgraver, om u te dienen, ziet uwe. Toen ik dat van die lijken nog niet wist, toen woonde ik daar óók al, en toen had 'k 'n perepoompie geplant en dat schoot lekker op, maar d'r kwamen geen pere an. — Wel man, weet je wat je nou doet — zei me buurman Janus toen — begraaf 'r 'n dooie kat onder. — En 'k heb 't gedaan meneer, en 't boompje is dóód gegaan. Nee, nee, lijken zijn slecht voor den groei. — D'r is één plekje klei op het kerkhof, daar gaan de notabelen in, ziet u, want daar blijven ze lang goed. Eergisteren ben ik 'r nog an 't lijkenrooien geweest, en toen lag de meester 'r nog net zooals 'ie er voor drie jaar d'r ingegaan was... Nou, daar op die klei, daar groeit de boel as koek. — Wat is 't hier voor grond op 't kerkhof ?«

»Zand.«

«Zand? nou da s ook voor 't gemak van den graver hoor, want daar smélt de boel in. In 'n paar maanden is 't weg... In zand kunnen d'r wat geborgen worden!«

De doodgraver weidde nu verder uit over ontbinding, en over grondsoorten, en hij vertelde de meest lugubere ondervindingen, bij zijn beroep opgedaan. De heeren tegenover hem luisterden aandachtig en gaven ook griezeligheden van sterfgevallen ten beste.

Hij voelde aanvankelijk pijnlijk dat gesprek, maar op eens was 'ie bang in schaterlachen te zullen uitbarsten, en toen lichtte 'ie 't gordijntje wat op, om 'r

Sluiten