Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van portretten in mora-standaards, getuigend van beproefden smaak, en een bric a brac van bibelots, enkele van Romeinsche perversiteit, doch door de flacons met moderde essences toch welhaast geëvenaard. En dan, om in 't begrip »bureau« te blijven, tusschen dit al zoo treffend maagdelijk, steeds hetzelfde vel geschept oud-Hollandsch papier, met een groote fantasie-kroon van goud daar opgewerkt boven uit. Voor tijdverdrijf, en om in de zware atmosfeer wat frisch te blijven, lagen er de drie deeltjes Contes diolatiques van De Balzac opengeslagen voor de hand ..

Hier schikte de secretaris van de redactie zich in zijn antieke voltaire om menschen te ontvangen. Bij eiken klop van den portier op de deur overzag hij in den spiegel op zij ten voeten uit zijne pose, streek zich den immer blonden voorlok bedekkend rond om de rozige kruin, aaide de wat donkerder gekleurde snor liefkozend langs de karmozijnroode bovenlip, en trok zijn lachje om !t fonkelend nieuwe gebit. Dan klonk zijn stem jong-jolig: »Herein!«...

En daar verschenen toen vijf kerels, de schrik van de politie, en daarom waarschijnlijk ook zoo veelvuldig verbonden; witte lappen, bloed-doorsijpeld om den bovenkop, een arm gezwachteld en in een band gedragen; reepen pleisters dwars over het gezicht met lange sabelhouwen. En in hun goorbleeke, hongerig strak getrokken gezichten bultten de kaken wraakzuchtig op elkaar geknepen, de groote dweepoogen

12

Sluiten