Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door 't najaar heen. En in dat rustige gescharrel, met 's even soms zijn wildigheidjes, waar ze telkens wezenloos verbaasd om was met groote kinder-oogen en eerst veel later, den volgenden dag soms pas, tranen om moest lachen, — daar was tragi-komisch in, als in een Offenbachsche operette een baspartij, 't donderend gesputter van Ozee, dien goeden, ouden hoofdleeraar met zijn wit geworden leeuwenkop, die gierig was op Joop's talent, en nu maar niets dan razen deed op die »meid«, dat dazerige zigeunerkind, die maanzieke jongensgek, die 'm van z'n kostelijke werk hield, 't beste uit 'm wegstal, en 'm naar den bliksem hielp, dat zou ie zien. Die jongen kon nou toch waarachtig met z'n handen doen al wat z'n oogen zagen door z'n gloeiende fantasie heen; nooit nog was er op Academie één geweest die 't zóó haast overdadig meegekregen had, en die de knapste dingen als van zelf deed En zóó'n knul zou dat hebberige vrouwsvolk 'm weer aftroggelen .... Stampvoetend op z'n slopkousen vloekte nie dat ze 'm toch niet zouden hebben; dat ie 'm op zou sluiten op z'n eigen atelier, om 'm z'n heele body en z'n ziel te laten zetten in z'n klei. En Joop, bij 't soms haast huilerige flemen van den oude en z'n krakende geraas, lachte witjes en hield niet op met sjilpen tusschen z'n tanden .... zei nooit een woord weerom. Maar zoodra de bel geluid werd, draaide hij de natte lappen om 't leem, om bij 't uitgaan dadelijk naast Mary voort te lummelen, heel verre buitenwegen,

Sluiten