Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reine behagen in de natuur, het eenvoudige dorpsleven oefenden hunne aantrekkingskracht op hem uit; van toen af hield hij zich ijverig met den landbouw bezig en nam hij zelfs eigenhandig aan den veldarbeid deel.

Maar spoedig bevredigde ook dit leven hem niet meer en besloot hij een reis in het buitenland te maken. Uit een brief van Botkin zien wij, dat hoofdzakelijk Duitschland hem belang inboezemde en hij dat land nader wilde leeren kennen. Deze reis liet echter een ongunstigen indruk bij hem achter. I lij zag in Parijs een doodvonnis voltrekken, hetgeen hem tot de erkenning bracht van het bedriegelijke van het bijgeloof in den vooruitgang. In dien tijd overleed ook zijn hartelijk beminde broeder Ni col ai, en dat was voor hem een onoverkomelijk verlies. Later schreef Tolstoy daarover: «Niets in mijn geheele leven maakte zulk een indruk op mij». De dood van zijn broeder was een keerpunt in zijn leven; hij spoedde zich naar Rusland terug en bleef een geheel jaar in zeer gedrukte stemming, hetgeen ook te bespeuren is uit zijne verhalen «Luzern» en «Albert», die hij gedurende dien tijd schreef. Ook de gedachte aan den dood hield hem toen levendig bezig en hij dacht dat hij de kiem derzelfde ziekte, tering, waaraan zijn broeder was bezweken, in zich had. Bij de vroegere voegde zich nu een nieuw, vreeselijk vraagstuk, dat spoedig eene aanzienlijke plaats innam. De schaduwen des doods vallen nu op de beste bladzijden, die hij schreef, en dikwijls bezielde hem de schildering van den dood. «Weg met de lichtzinnigheid, met de vroolijkheid, met de angstvallige zorg voor het eigen

Sluiten