Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De ondervinding heeft mij geleerd, dat het gemakkelijker gaat een cliënt te laten geven voor den put dan voor den call. Als hij een call koopt moet hij rente bijbetalen gedurende de optie-periode: geeft hij voor den call van Unions over 6 maanden als zij 90 noteeren , dan zal hij ± $ 2 Va rente bovendien moeten betalen, en hiervoor schrikken velen terug.

Geeft hij echter voor den put, dan krijgt hij $ i1/* rente vergoed. Hij zal dan Unions mogen leveren tegen 91V*, terwijl hij die in de markt reeds dadelijk kan koopen tegen 90: heeft hij dan wat geluk, dan kan hij misschien verkoopen voordat hij rente bijbetalen moet op die shares. Hij heeft echter voor den call gegeven op 9272, en wil hij er dadelijk tegen verkoopen, dan zal hij maar 90 kunnen maken: wel krijgt hij dan rente vergoed, maar die rente is veel minder, dan die welke hij betaald heeft. De speculant is echter steeds optimist, en daarom wordt meestal voor den call gegeven; alsof men niet even goed willig kan zijn, indien men voor den piet geeft.

Herhaalde malen zal het voorkomen, dat een cliënt een belangrijke winst kan maken op door hem gekochte shares. Een vaste regel is het meestal ook, dat zoo iemand er niet toe besluiten kan zijn winst te nemen: besluit hij er wel toe, dan koopt hij meestal dadelijk weer iets anders, en zoo gaat hij door totdat hij, steeds op hoogere koersen ruilende, eindelijk een groot verlies lijdt. Is hij niet te bewegen zich van zijn bezit te ontdoen, dan zal het herhaaldelijk voorkomen, dat zijn winst wegsmelt als

Sluiten