Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de afgodische eerbied voor feiten, die in weerwil der exactheid vaak geen feiten bleken te zijn; de graad van exactheid werd voor de laboratoriumarbeiders een onderwerp der hoogste bewondering en maar al te dikwijls de graadmeter voor de beoordeeling van kennis en bruikbaarheid.

Ingespannen in hun laboratoriumarbeid herhaalden de geleerden duizendmaal de gangbare leerstellingen hunner partij, waarbij ontelbare dierlevens na duldelooze martelingen opgeofferd werden, maar het grootste object, de mensch, zooals hij is en bestaat, werd, bevreesd als men was zelfs voor den schijn van speculatie, 1) zelden objectief in het oog gevat, en van die levens- en beroepsbeschouwingen hebben de leeken handig gebruik gemaakt.

Het wil mij voorkomen, dat de schrijver van de „pro" den vivisectoren een slechten dienst bewezen heeft door de schitterende^) resultaten van de pharmakodynamie, 2) op de creditzijde der vivisectie te brengen.

Wanneer onder pharmakodynamische middelen de geneesmiddelen in engeren zin begrepen worden, dan maak ik mij sterk, voor bijna ieder geneesmiddel, dat door den eenen geneesheer geroemd wordt, een anderen geneesheer te vinden, die het nut er van in twijfel trekt, of het schadelijke eigenschappen toeschrijft.

Zeer pakkend is, wat Prof. Dr. HUGO SCHULZ zegt over de onvoorzichtige, therapeutische syllogismen, 3) die men uit dierproeven pleegt te trekken; — hoe waar is het als de geleerde zegt: „Er waart een geest van onrust door het pharmako,.therapeutisch streven van onzen tijd. Steeds worden nieuwe „wegen gezocht, met moeite gebaand en gangbaar gemaakt, maar „zij willen niet voeren naar het door de practijk alleen ge„wenschte doel." Hoe rustig, onbewogen, de eeuwen trotseerend staat tegenover dat woelen en jagen naar geneesmiddelen, de

1) door nadenken en redeneeren tot waarheden komen.

2) leer van de werking van geneesmiddelen.

3) sluitredenen, gevolgtrekkingen.

Sluiten