Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Emma (haar den mond snoerend). Sst, Sst, laat ons niet over me zelf praten. Ik (tragi-comisch) al drie jaar getrouwd, ben een oude vrouw bij jou vergeleken .... ik heb afgedaan met die romantische liefde van rozegeur en maneschijn en wat daarbij hoort.... Maar (ze neemt opnieuw Anna's hand) luister eens toe .... je hebt toch, naar ik hoop, wel eenig vertrouwen in mijn rijpere levenservaring, niet waar, ik ben zooveel ouder. Ik had eens een vriendin, die zich in 'n dergelijk geval bevond als jij nu en ik wil je met haar vergelijken. Jong, rijk, vol levensillusies als jij, ook als jij ontwikkeld en in 'n rijk milieu grootgebracht vatte 'n liefde op voor iemand, die ook haar zielslief had, 'n armen kunstenaar. Zooals dat gaat, de jonge onervaren Romeo en Julia genoten kort van hun min; ze zouden voor elkaar sterven, nooit zouden ze elkaar opgeven. Toen — laat ik kort zijn ; om over die dingen uit te weiden, moet men meer geduld hebben dan waarover ik beschikken kan — heeft de familie van Julia, wat zij noemde: doortastende maatregelen genomen, haar verwijderd. In korten tijd speelde zich een diepe tragedie af... . de zielsstrijd van 'tjonge meisje met wat jij noemt: denmoreelen dwang die men op haar wilde uitoefenen, het hartzeer van den minnaar, die alles bezat om op te verlieven, behalve, wat onze kringen, wat heel de maatschappij alleen en uitsluitend lief heeft: Goud.... Goud datdemenschenaan verscheurende dieren gelijk maakt. Na een paar jaar (ze schokt) was hij naar Amerika vertrokken, ik weet niet als wat; men hoorde nooit meer iets van hem en zij....

Anna (die aandachtig geluisterd heeft, nu in zenuwachtige inspanning). En zij ? ....

Emma ('t hoofd buigend, zacht aarzelend). Zij gaf toe, bezweek ten slotte voor den drang en trouwde met dien

zij niet liefhad.

Anna. En werd ze gelukkig?

Emma (zacht). Ze was rijk, had alles om zich heen wat ze

Sluiten