Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

H enny. Ik wilde studeeren. En ik wilde naar een conservatorium. Hier, zoo'n piano, u weet wat dit kost ? Mijn moeder verzette zich...

v. Rijswijk. Zal ik haar eens aanblaffen.

H enny. Wees u toch bedaard. Verleden jaar moest de subsidie van de koningin vernieuwd worden. U kent het waardige lid van mijn familie, die daarin mijn steun is?

v. Rijswijk. Ja, ik ken hem.

HENNy. Ik heb mij heel mooi aangekleed, o heel mooi. Zonde, mijn dure japon, waarvoor ik zoo gespaard heb.

v. Riiswijk. Dan ben ik u toen tegen gekomen.

Henny. Het is zoo. — Hij was op zijn bureau. Ik werd door zijn bedienden met groote beleefdheid ontvangen en binnengeleid. U zult nooit weten, wat er dan in een vrouw omgaat.

v. Rijswijk. Vrouw, ik weet het.

H enny. Hij was heel lief. Poenig lief. En hij beloofde met overdreven, glimlachende zinnetjes. Zou hij niet iemand van zulke talenten en zooveel schoonheid... En of hij nu niet een kleine belooning verdiende, een kusje. Ik liet hem, en ik zag het oude mannetje z'n oogen nat worden.

Sluiten