Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mama. Dan zal ik je nu maar goeden nacht zeggen. — Kom.

Joan. Goeden nacht. (J^ust zijn meisje).

Vierde Tooneel.

(Onder de volgende alleenspraak loopt hij in gedachten de kamer op en neer. Aan het einde gaat hij naar het raam bij zijn schrijftafel).

Joan (alleen). Vreemde vrouw. Zij begrijpt alles. Zij heeft me van te voren vergeven. Haar oordeel is als dat alleen van menschen zijn kan, die zelf werkelijk weten wat liefhebben is. Maar dit begrijpt ze niet. Neen, hoe zou ze. Misschien Doratje, zou die het begrijpen. Wat waren haar oogen ontzaggelijk diep. Dat zou een triumf zijn, als ze dit werkelijk zag. Wie weet, zij is zoo van dezulken, voor wie alles van haarzelve mysterie is. Want als zich nauwelijks even de diepte van haar gemoed opent, schijnt zij onmiddellijk op te houden zich van zichzelve bewust te zijn. Als zij ontwikkelt, wie ziet het einde! Ja, ik vind haar altijd weer. — De zon komt op! (staart langen tijd naar buiten) Dit is het symbool. Op dit einde volgt het begin.

Dr. Keizer (geroep van de straat). Ben jij dat, Rijswijk? Kan ik nog even boven komen.

J oan. Kom boven (laat 't gordijn open).

Sluiten