Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die het gezien hebben. Want zij was altijd vrooüjk, en lief, zoo lief. Zij wist het, dat ze dood

ging-

Dr. Keizer. Ja, 't was onherstelbaar. — 'n Natuur die tot het uiterste gestreden zal hebben. — Maar vertelt u me eens, hebt u niet n zekeren v. Rijswijk bij haar gezien in die laatste dagen.

Zuster. Van af het begin van haar ziekte, met z'n meisje, onafgebroken. Het is pracht.g zooals zij haar hebben opgepast Dag en nacht bijna, en zonder vermoeienis. Ik heb dikwijls gedacht, dat hij van dit meisje houden moest. En zij van hem. Er was iets m de houding van alle drie, dat me dit deed vermoeden. Is het zoo, dan weet ik niet, waar «hun smart verborgen hebben. Hij vooral, onbegrijpelijk, ook na de vermoeienis van la"g wakfn' ^ weer terugkomend met een glimlach en n geheel rustigen oogopslag. Maar ook, als hij heenging, ™\hem soms zoo veranderd, d« ik angs, voelde, als zou er iets gebeuren.

Dr. Keizer. Ach, ziet u; ik ken hem goed.

Hij is nog bij me geweest, gister om te vragen

nu hier « zijn. - U moe, over di« m»r verder denken. Het is zoo moeilijk ini zulke dingen precies te oordeelen. Maar, ja, hij hee er veel onder geleden. Het is ten slotte z.jn

zaak, niet waar?

Sluiten